Refakatçi, ziyaretçi veya hasta olarak değilde, tamamen canınız istediği için, umarım yolunuz hastaneye düşer ve etrafınızda gördüklerinizden sonra kendi hayatınızı tekrar gözden geçirirsiniz.

Dün annem rahatsızlandığı için bir kaç saatimi hastanede geçirmek zorunda kaldım. Allah’a şükür kendimi bildim bileli, hastaneye gitmişliğim, hele yatmışlığım yok. Mümkün olduğunca uzakta durmaya çalışırım. Gitmek zorunda kalırsam psikolojik olarak kendimi kötü hissetmeye başlarım. İşte dün hastanede geçirmek zorunda kaldığım bir kaç saat içinde sağlığımın değerini biraz daha anladım.

Annem kalbinden şikayetçi olduğu için kalp ile ilgili bölüme gittik. Yüksek tansiyonu olduğu için annemin biraz yatması gerektiğini söylediler. Annem yattı, incelemeler yapıldı, serum takıldı bende dışarıda beklemek üzere çıktım. Hastanenin bekleme salonunu görünce, geçen yıl sonu Ankara’ya gittiğimde otogara sabah saat 5 gibi inmiştim ve orada bankların üzerinde yatan insanlar görmüştüm, uçağı rötar yapanların vaziyetlerini de televizyonlardan görmüştüm, işte bu sahneler aklıma geldi. Bazıları hemen gidecekmiş gibi oturuyor, bazıları daha bir kaç gün bekleyecekmiş gibi… Kimisi battaniyesine sarılmış, uzanmış bitişin sandalyelere yatıyor, bir başkası akşam yemeğini yiyor, hepsi umutla haber bekliyor yakınlarından…

Bu manzaradan sonra kendi halimi düşündüm, şükürler olsun hiçbir hastalığım yok, sakat olan bir tarafım yok ancak bunları korumak için yeterince özeni göstermiyorum. Sabaha karşı yatmalar, soğuk havada cesaret gösterisi yapar gibi ince giyinmeler, düzgün yemek yememeler, sürekli bilgisayar başında oturmalar, yani bu devirde çoğu insanın yaptığı hatalar bende de var. Okuldan sonra iş hayatına hızlı bir giriş yapınca, normalde üzerine yoğunlaştığın dalda değilde başka bir dalda iş yapmaya başlayınca eksik yanlarımı kapatmak için sermayeden yemeye başladım. Bana göre her insan aynı özelliklere sahiptir (istisnalar var elbet), aynı sağlıkta, aynı zekada vs vs. İşe atılınca bu özelliklerimi herkes gibi kullanmaya başladım fakat dediğim gibi herkes gibi kullanıyordum bu da beni öne geçirmiyordu. İşte o zaman sermayeye bakma zamanı geldi. Herkes normal bir şekilde yatarken ben sabaha karşı yatar, herkes 1 saat çalışırken ben 10 saat çalışır oldum. Yani sermayeyi tüketiyordum. Etraftan aldığım uyarılar beni etkiliyordu, kendi kendime de söz veriyordum ama olmuyordu bir şekilde yine bozuyordum kuralları, “şu anda hissetmezsin ama ilerde acısını çekersin” diyorlardı ve gerçekten şu anda birşey hissetmiyordum. Ancak hastaneye gidince ve oradaki hastaları, yakınlarını görünce bazı şeylerin birden olmadığını, temelinin yıllar öncesinden atıldığını anladım.

Hastalığında, sağlığında temeli yıllar önceden atılıyor. Sağlığınıza dikkat etmeden hareket ediyorsanız vücudunuz direnme aşamasına geçiyor, bir yıl, on yıl, yirmi yıl, o gün geldiği zamanda “siz kendinize ne yapmışsınız böyle?” şeklinde soruyor doktor, düşünmüyorsunuz ve cevapta vermiyorsunuz. Sermaye tükenmiştir, şirket iflas etmiştir. Sağlığınıza dikkat ediyorsanız da yıllar sonrası için yatırım yapıyorsunuz. Alışkanlıklarınız kemikleşiyor. Vücut genç olduğu için herşeye direneceği yaşta siz onun direnme özelliğini zorlamıyor hatta yardımcı oluyorsunuz. Yıllar sonra çıt kırıldım çağ geldiği zamanda rahat bir hayat sürüyorsunuz.

Hastanelere bakan insanın ibret alacağı çok şey var, sağlık bunların başında gelen. Gerçi hastasını getirdikten sonra bahçeye çıkıp sigara içen, hele bir de hastasını sigara yüzünden hastaneye getirip ardından çıkıp dışarıda sigara içenler neyden ibret alırlar onu bilemem. Umarım sağlığınıza biraz daha dikkat edersiniz. Kendiniz için edemiyorsanız sevdikleriniz için etmeyi deneyin.

Slayt Gösterisi Başlat